الهه هفتم

توی یه کویر دور یه درختی خسته بود یه درختی ناامید که دلش شکسته بود
روی اون درخت پیریه طناب پاره بود اون طناب دار یه عاشق بیچاره بود
شبی از شبهای غم که هوا گرفته بود رفتنش رو به کویر به کسی نگفته بود
رفت و رفت تا که رسید اون طناب دار و بست به دلش گفت که باید دیگه از دنیا گسست
طناب دار و گرفت دور گردنش گذاشت چشمهاشو بست و دیگه رو لبش خنده نداشت
اما پاره شد طناب تا جوون قصمون بدونه که حتی مرگ نمی شه چاره ی اون
چشمش افتاد به درخت به طناب بوسه ای زد
طناب دارش رو کاشت یه دفعه ناله ای زد
ناله زد از بی کسی که فقط یه چاره داشت رنگ خود باوری رو توی خاطرش گذاشت
رفت و تا آخر عمر دست به خود کشی نزدبه شبهای به کسی رنگ خود با وری زد
حالا اون تو این زمون دیگه دل شکسته نیست
بی کسیش رو پس زده فکر عمر رفته نیست

باید داد بزنم باید فریاد بکشم

سر از كار چشمات كسي در نياورد

كه هر كي تو رو خواست يه روزي بد آورد

براي دل من ، باسه جسم خستم

مني كه غرور رو تو چشمات شكستم

باسه من كه بر عكس كار زمونه يكي نيست كه قدر دلم رو بدونه

گناهي ندارم ولي قسمت اينه كه چشمهاي كورم به راهت بشينه

هنوزم زمستان به يادت بهاره

تو قلبم كسي جزء تو جايي نداره

صداي دلم ساز ناسازگاره

سكوتم به جزء تو صدايي نداره

تو خواب و خيالم همش فكر اينم كه دستاتو بازم تو دستام ببينم

ولي حيف از اين خواب پريدم كه بازم با چشمهاي كورم به راهت بشينم

سر از كار چشمات كسي در نياورد

كه هر كي تو رو خواست يه روزي بد آورد

براي دل من ، باسه جسم خستم

مني كه غرور رو تو چشمات شكستم

همين كه مي كند دلم هواي چشم هاي تو

نديده اي چه مي كشم براي چشم هاي تو

چرا گرفته اي عزيز دوباره خنده كن ،بخند

دلم شكسته ،   بشكند  فداي چشم هاي تو

چرا تو گريه مي كني بس است مهربان من

خودم كه گريه مي كنم به جاي چشم هاي تو

همين كه خسته مي شوم نگاه مي كني به من

خدا نگيرد از دلم صفاي چشم هاي تو

براي اينكه خوب من ،به دور ماني از بلا

وان يكاد خوانده ام براي چشم هاي تو

خلاصه خوب ناز من ،عزيز دل نواز من

خدا نگيرد از دلم صفاي چشم هاي تو

قسم به ساحت غزل دقيقه اي هزار بار

دلم عجيب مي كند هواي چشم هاي تو

چه قدر با ستارها به لحن آب و آينه

شبانه حرف مي زنم به جاي چشم هاي تو

چرا نمي كشد مرا خداي چشم هاي تو

ميان آب وآتشم برا ي چشم هاي تو

قسم به ساحت غزل دقيقه اي هزار بار

دلم عجيب مي كند هواي چشم هاي تو

اگر چه شرم مي كنم بگويمت كه شاعرم

ولي تمام اين غزل فداي چشم هاي تو

اشک رازی‌ست
لب‌خند رازی‌ست
عشق رازی‌ست

اشک ِ آن شب لب‌خند ِ عشق‌ام بود.

□

قصه نیستم که بگوئی
نغمه نیستم که بخوانی
صدا نیستم که بشنوی
یا چیزی چنان که ببینی
یا چیزی چنان که بدانی...

من درد ِ مشترک‌ام
مرا فریاد کن.

□
درخت با جنگل سخن می‌گوید
علف با صحرا
ستاره با کهکشان
و من با تو سخن می‌گویم

نام‌ات را به من بگو
دست‌ات را به من بده
حرف‌ات را به من بگو
قلب‌ات را به من بده
من ریشه‌های ِ تو را دریافته‌ام
با لبان‌ات برای ِ همه لب‌ها سخن گفته‌ام
و دست‌های‌ات با دستان ِ من آشناست.

در خلوت ِ روشن با تو گریسته‌ام
برای ِ خاطر ِ زنده‌گان،
و در گورستان ِ تاریک با تو خوانده‌ام
زیباترین ِ سرودها را
زیرا که مرده‌گان ِ این سال
عاشق‌ترین ِ زنده‌گان بوده‌اند.

□

دست‌ات را به من بده
دست‌های ِ تو با من آشناست
ای دیریافته با تو سخن می‌گویم
به‌سان ِ ابر که با توفان
به‌سان ِ علف که با صحرا
به‌سان ِ باران که با دریا
به‌سان ِ پرنده که با بهار


زیرا که من
ریشه‌های ِ تو را دریافته‌ام
زیرا که صدای ِ من
با صدای ِ تو آشناست.

کاش می شد پرنده بوديم توی دست آسمون

تا برای هم می ساختيم از پرامون آشيون

من برای تو می ساختم سقفی از بال و پرم

تو می ذاشتی عاشقونه پرتو زير سرم

وای اگه پرنده بوديم تو را با خودم می بردم

وقتی با تو می پريدم آسمون کم می آوردم

نمی ذاشتم شوق پرواز تو دلامون بره از ياد

تو را با خودم می بردم جايی که نباشه صياد

تو فقط بايد بمونی ای پناه آخر من

تا که پرپر نشه بی تو همه بال و پر من

کاش می شد پرنده بوديم توی دست آسمون

تا برای هم می ساختيم از پرامون آشيون

من برای تو می ساختم سقفی از بال و پرم

تو می ذاشتی عاشقونه پرتو زير سرم

وای نگو اين فقط يه خوابه منو تو پرنده نيستيم

وقتی همديگه رو داريم نگو ما پرنده نيستيم

ما می تونيم از محبت با هم آسمون بسازيم

حتی با دستهای خالی با هم آشيون بسازيم

کاش می شد پرنده بوديم توی دست آسمون

تا برای هم می ساختيم از پرامون آشيون

من برای تو می ساختم سقفی از بال و پرم

تو می ذاشتی عاشقونه پرتو زير سرم

وای اگه پرنده بوديم تو را با خودم می بردم

وقتی با تو می پريدم آسمون کم می آوردم

نمی ذاشتم شوق پرواز تو دلامون بره از ياد

تو را با خودم می بردم جايی که نباشه صياد

تو فقط بايد بمونی ای پناه آخر من

تا که پرپر نشه بی تو همه بال و پر من

کاش می شد پرنده بوديم توی دست آسمون

تا برای هم می ساختيم از پرامون آشيون

من برای تو می ساختم سقفی از بال و پرم

تو می ذاشتی عاشقونه پرتو زير سرم

وای نگو اين فقط يه خوابه منو تو پرنده نيستيم

وقتی همديگه رو داريم نگو ما پرنده نيستيم

ما می تونيم از محبت با هم آسمون بسازيم

حتی با دستهای خالی با هم آشيون بسازيم

اگر از عشق ميشه قصه نوشت

ميشه از عشق تو گفت

ميشه با ستاره های چشم تو

مغرب نو مشرق نو برپا کرد

ميشه از برق نگات خورشيد رو خاکستر کرد

ميشه از گندمی های سر زلفت يه عالم شعر نوشت

 آره از عشق تو ديوونگی هم عالميه

آره از عشق تو مردنی داره

آره از عشق تو مردنی داره

ميشه از عشق تو مرد و ديگه از دست همه راحت شد

ميشه از عشق تو مرد و ديگه از دست تو هم راحت شد

آره از عشق تو ديوونگی هم عالميه

اگر از عشق ميشه قصه نوشت

ميشه از عشق تو گفت

                     ميشه از عشق تو مرد و ديگه از دست تو هم راحت شد

ارشیوش چیزای جالبی داره

http://www.jafang.blogfa.com

این یکی هم همین طور

تو ای نایاب ای ناب

مرا دریاب دریاب

منم بی نام بی بام

مرا دریاب تا خواب

مرا دریاب مستانه

مرا دریاب تا خانه

مراقب باش تا بوسه

مرا دریاب بر شانه

مرا دریاب من خوبم

هنوزم آب می کوبم

هنوزم شعر می ریسم

هنوزم باد می روبم

مرا دریاب در سرما

مرا دریاب تا فردا

مرا دریاب تا رفتن

مرا دریاب تا اینجا

مرا دریاب تا باور

مرا دریاب تا آخر

مرا دریاب تا پارو

مرا دریاب تا بندر

تو ای نایاب ای ناب

مرا دریاب دریاب

منم بی نام بی بام

 مرا دریاب تا خواب

                                                                                           شهیار قنبری

همه شعر توصیف عشق منه از همه خصوصیاتش لذت میبرم و توی این س۳ - ۴ تا غرق میشم گیج میشم گم میکنم راهمو نه اون غرقی که از خوشی باشه اون غرقی که میخواد خفه ات کنه

مرا دریاب من خوبم

هنوزم آب می کوبم

هنوزم شعر می ریسم

هنوزم باد می روبم

چه روزگاري داشتيم
چه روزاي شادي داشتيم
مثل دو تا پرستو
پر مي زديم دوتايي
با قلباي پُر اميد
بي خبر از جدايي

واي نمي دونم چي كردي
تو كه منو جادو كردي
من رو به هر جا خواستي
دنبال خود كشوندي
وقتي كه عاشق شدم
غم تو دلم نشوندي

چون شاخه‌اي تكيده بي سايبون نشستم
بتهاي آرزومُ با سنگ زدمُ شكستم
آفت جون من بود اون چشماي قشنگت
آتيش به جونم انداخت چشماي تيره رنگت
عاقبت يه روز پشيمون
اومدي با چشم گريون
خواستم برات ناز كنم
اما دلم نيومد
دو چشماتُ كه ديدم
قهر دلم سر اومد

واي نمي دونم چي كردي
تو كه منُ جادو كردي
من رو به هر جا خواستي
دنبال خود كشوندي
وقتي كه عاشق شدم
غم تو دلم نشوندي

چون شاخه‌اي تكيده بي سايبون نشستم
بتهاي آرزومُ با سنگ زدمُ شكستم
آفت جون من بود اون چشماي قشنگت
آتيش به جونم انداخت چشماي تيره رنگت
عاقبت يه روز پشيمون
اومدي با چشم گريون

خواستم برات ناز كنم
اما دلم نيومد
دو چشماتُ كه ديدم
قهر دلم سر اومد

هیچ رفتاری ازش نمیبینم که نشون بده دوستم داره

تنها چیزی که منو باهاش نگه داشته ادعاهاشه که هیچ نشونه ای از اونا در رفتارش وجود نداره

چرا هیچ کدومش با من نمیشه ؟ ! ؟ ! ؟ !        

مولانا

با آرزوی بهترين ها برای شما

http://permyon.org

http://gistela.blogspot.com/

دل من نیز به تمنای تو بود

دلم تنگه اونه یا اونه که دل تنگه

دوسش دارم

نمیخوام ازار ببینه

نمیخوام بی اون نفس بکشم

می خوام تو هوای اون نفی بکشم

اما اون نفس کشیدن رو برام ممنوع کرده

بچه---------------------------------------

سردرد------------------------------------

کدوم یکی رو انتخاب کنم

سالها هم صحبتم بودی و هم رازم نبودی

با تو عمری هم قفس بودم هم آوازم نبودی

باغ بودم، بی خبر از من گذشتی گل نچیدی

دل به آواز تو بستم، نغمه پردازم نبودی

بر سر بامت نشستم، دانه شوقم ندادی

خواستم تا پر گشایم، بال پروازم نبودی

رازها در سینه پنهان کردم و با کس نگفتم

رفتم ان را با تو گویم، محرم رازم نبودی

سوز دل در پرده گفتم ، ره به آوازم نبردی

ساز یکرنگی زدم، دلدار دمسازم نبودی

روز تنهایی به چشمت شعله ی مهری ندیدم

در شب ظلمانی من پرتو اندازم نبودی

بود امیدم همدم آغاز و انجامم تو باشی

فکر انجامم نکردی، یار آغازم نبودی

میخوامش